ΣΧΕΤΙΚΑ

Η χρήση ενός διακριτικού σήματος για την αναγνώριση της εργασίας κάθε τεχνίτη, στο επίπεδο των πρακτικών τεκτόνων (τεχνιτών-οικοδόμων), είχε καθιερωθεί ήδη από παλαιά και εφαρμόσθηκε κατά την ανέγερση καθεδρικών ναών, εκκλησιών, κάστρων και άλλων επιβλητικών οικοδομημάτων, κατά τη μεσαιωνική και αναγεννησιακή περίοδο, όχι μόνο στη Βρετανία αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Το σήμα αυτό εξυπηρετούσε δύο ιδιαίτερα σημαντικούς σκοπούς. Αφενός αποτελούσε το μέσο για τη δίκαιη απόδοση της αμοιβής σε κάθε εργάτη, αναλόγως της εργασίας που είχε εκτελέσει, και αφετέρου λειτουργούσε ως μέσο αναγνώρισης και καταλογισμού ευθύνης σε περίπτωση εσφαλμένης ή πλημμελούς κατασκευής.

Η τελετή της «Προαγωγής» στον βαθμό του Διδασκάλου Τέκτονος του Σήματος επικεντρώνεται στην πρακτική αυτή των οικοδόμων να χαρακτηρίζουν το έργο τους με το ιδιαίτερο σήμα τους. Ο βαθμός αποσκοπεί ιδιαιτέρως στο να εγχαράξει στον νου του προαγομένου τις αρετές της τάξεως, της συνέπειας, του ζήλου και της πειθαρχίας.

Όπως και ο Δεύτερος Βαθμός, ή άλλως ο βαθμός του «Εταίρου εν τη Συντεχνία», έτσι και ο βαθμός του Σήματος ενδιαφέρεται λιγότερο για το παρελθόν ή το μέλλον και περισσότερο για το «εδώ και τώρα», δηλαδή για το παρόν της ζωής που διανύουμε. Παράλληλα, διδάσκει ότι δεν πρέπει να κρίνουμε ανθρώπους ή καταστάσεις από την εξωτερική τους εμφάνιση, αλλά να αναζητούμε τις βαθύτερες αλήθειες που ενδέχεται να αποκρύπτουν.